Congo!

We hadden al Congolese kusten, Congolese eilanden, Congolese vulkanen en Congolezen gezien, maar vorig weekend hebben we voor het eerst voet gezet op Congolese bodem. Eindelijk!
Het centrum van Gisenyi, het Knokke van Rwanda, ligt op wandelafstand van het Congolese Goma, dat in 2002 door een lavastroom grotendeels werd vernield. Het oversteken van de grens zette de toon: drie kwartier duurt het vooraleer onze paspoorten de nodige stempels hebben. Wanneer we uit het kantoortje van de Immigratie-dienst komen worden we meteen een volgend schamel hokje binnengesleurd. Daar blijkt een ambtenaar van het Ministerie van Gezondheid te zitten die controleert of we de nodige vaccins hebben gekregen. Terwijl we in het 'kantoortje' staan te wachten op onze medische goedkeuring steekt plots iemand, die buiten net een geit had geslacht, zijn hand door het raampje om een groot stuk vlees in een emmer die naast de ambtenaar staat te smijten. Waardoor we meteen begrijpen vanwaar de penetrante geur komt die in het hokje hangt. Amper buiten horen we een licht geronk dat al snel overgaat in een oorverdovend gebrul, wanneer een vrachtvliegtuig van de VN enkele tientallen meters boven onze hoofden scheert. De hele dag lang zullen we regelmatig onze conversaties moeten onderbreken omdat een vliegtuig landt of vertrekt van de luchthaven, die pal naast de stad ligt.
Verder zijn ook de fietsen, die zijn opgetrokken uit hout, twee reepjes rubber en één veer, de VN-blauwhelmen, de metalen kisten gemaakt van platgeslagen golfplaat en de karate-klas die doorging op het terrein van de door lava vernielde kathedraal me bijgebleven.
Dat Congo een voormalige Belgische kolonie is konden we trouwens moeilijk vergeten, aangezien we aan de praat geraakten met een Congolees die vloeiend West-Vlaams sprak en 's avonds een pintje gingen drinken in café 'Petit Bruxelles' waar een Manneke vrolijk stond te Pissen en de balletjes in tomatensaus heerlijk smaakten.