In vergelijking met andere Afrikaanse hoofdsteden is Kigali een lachertje wat verkeersproblemen betreft, maar het is toch geregeld vloeken geblazen. Gelukkig zijn Joris en ik sinds enkele weken de trotse bezitters van een Scooty Pep plus. De Scooty Pep plus-scooter is een handig vervoermiddel in Kigali. De bussen die je, voor zowat 10 eurocent, van de ene kant van de stad naar de andere kant brengen, zijn immers handig overdag en in het weekend, maar op piekuren te vermijden. Een rit van het centrum naar huis, normaalgezien zo’n 15 minuten, duurt dan plots bijna een uur. Als je al een plekje op de bus kunt bemachtigen, want er zijn veel meer wachtenden dan plaatsen op de bus. En als je weet dat Rwandezen over het algemeen niet echt grote voorstanders zijn van ‘in de rij aanschuiven’ komt er ook telkens wat geduw en getrek, mét de glimlach, aan te pas (hoewel, sinds een maand of zo worden er blijkbaar toch rijen gemaakt!). Één keer wou een vriendelijke, lichtelijk beschonken man - onder het motto “moi, j’aime les blancs” - ons aan een felbevochten plaatsje helpen en duwde hij ons dan maar via de achterruit een busje binnen. Dan is plaatsnemen op een Scooty Pep plus toch comfortabeler...
Ondanks enkele grote, goed geasfalteerde wegen kan Kigali de stroom auto’s op piekmomenten niet verwerken. Daarbij komt dat de gemiddelde Rwandees niet zo’n bijster goede chauffeur is. Nochtans is een rijbewijs halen hier geen makkie. Gelukkig zijn een Burundees of Oegandees rijbewijs evenzeer geldig en daar liggen de eisen voor toekomstige chauffeurs wat lager. Dus zie je hier auto’s een lange file voorbijsteken, om dan te beseffen dat er een tegenligger in aankomst is en het niet mogelijk is om in te voegen in de file. En zo staat er meteen ook een serieuze file in de andere richting. Of rijdt een auto van zijn oprit voorzichtjes met zijn neus tot halverwege de straat, om eerst goed links en rechts te kijken. Eerst slalomen de aankomende auto’s nog rond die neus, maar als je maar lang genoeg traag verder rijdt blokkeer je op een zeker moment de hele weg en voilà, op dat moment kan je gemakkelijk de straat op rijden. Mensen met een zekere aanleg voor verkeersagressie kunnen Kigali dus maar beter mijden.
Naast de auto’s, vooral SUV’s en aftandse Toyota’s, zijn er ook de vele taxi-moto’s en –brommers, waar een hele waaier aan chauffeurs beschikbaar is, van verantwoord over onhandig tot bijzonder abominabel. Daarbij komt dat de verplichte helm zelden dichtgemaakt kan worden, waardoor je die soms goed moet vasthouden om te beletten dat die van je hoofd valt. Handig! Een ander voordeel van een eigen scooter: een propere helm (geen zweetvocht van de vele vorige passagiers in je nek) die je goed kan sluiten.
Verder nog op de baan: fietsers die zonder licht langs de donkere wegen rijden. Voetgangers en soms een zeldzame rolstoel die de rijweg boven het voetpad verkiezen. En hier en daar een agent die het verkeer moet regelen. Bijvoorbeeld als de elektriciteit uitvalt – en dus ook de verkeerslichten - aan het grote kruispunt in Gisimenti. Ik weet niet of er afgesproken tekens zijn, maar het lijkt er op dat weinig deelnemers aan het verkeer ze kennen. Dus staan er één of twee agenten druk te wijzen, te zwaaien, boos te kijken en vele andere vage tekens te doen, waardoor het één grote soep wordt en iedereen maar naar eigen goeddunken verderrijdt dan wel stopt. Dat geldt trouwens in het algemeen: als voetganger moet je je niets aantrekken van verkeerslichten, je moet gewoon áltijd goed uit je doppen kijken. Want als er één wet geldt in het Kigalese verkeer is het wel de wet van de sterkste.
0 reacties:
Een reactie plaatsen