Leeggoed

Net iets meer dan een jaar wonen we nu in Kigali. En dus kijk je niet meer raar op als je gevraagd wordt of je je pintje koud dan wel warm wilt, als het kruispunt waar je ’s avonds nog overstak aan de verkeerslichten de volgende ochtend een rond punt geworden is of wanneer de ober van een pizza- en pasta-restaurant je vraagt om iets te bestellen zónder tomaten. Maar af en toe schudt deze muzungu toch nog eens meewarig het hoofd, bijvoorbeeld als het over leeggoed gaat. Je gaat naar de winkel, neemt twee flessen bier en je begeeft je naar de kassa. “Heb je twee lege flessen mee?”, vraagt de vrouw aan de kassa met een ongeruste blik. “Nee, sorry”. Gefronste wenkbrauwen, bezorgde blikken, dan geërgerde of pijnlijke blikken, daarna een geanimeerde discussie in het Kinyarwanda met een collega, vervolgens enkele seconden stilte en uiteindelijk, met een pijnlijke blik en een diepe zucht, “sorry, echt sorry, maar dan zal ik toch wat extra moeten aanrekenen”. Ah, oké, geen probleem. “Sorry hoor, maar dat krijg je dan zeker terug als je die flessen naar onze winkel terugbrengt en je bonnetje toont, dan schrijf ik er op hoeveel je extra betaald hebt voor de flessen.” Dit scenario herhaalt zich zowat elke keer als je drank in flessen koopt en niet evenveel leeggoed meebrengt. Leve de vaste prijzen voor leeggoed zou ik zo zeggen :)